آرى ، مردى كه در دامن حسن المثنّى فرزند كربلا و شهادت و حماسه پرورش يافته و در مكتب اسلام تعليم آموخته ، بايد دراين مرتبه از عبادت و رياضت با پروردگار جهانيان باشد . زمانيكه انقلاب فرزندان حسن به وقوع پيوست ، بنام نهضت محمّد ذى النفس الزكيّه مشهور شد و عباسيان اقدام به دستگيرى تمامى فرزندان الحسن كرده ولى على بن الحسن از دست مأمورين گريخت . راويان گويند : زندانبان دستگاه عباسيان بنام « رياح » ، زمانيكه نماز صبح فرا مىرسيد ، دوستان خود را فرا مىخواند و با آنان صحبت مىكرد يكى از اطرافيان وى بنام عيسى بن عبداللَّه مىگويد : ما سحر گاهى نزد رياح نشسته بوديم ، مردى كه سر و روى خود را با شال پوشانده بود ، وارد گرديد . رياح به وى گفت : خوش آمديد ، چه حاجتى دارى ؟ على بن الحسن گفت : بسوى تو آمده‌ام تا مرا نيز با همرزمانم زندانى كنيد . رياح پاسخ داد : به خدا سوگند امير المؤمنين ترا خواهد شناخت ، سپس او را دستگير و روانه زندان كرد . مردان خدا اين گونه براى كسب ثواب رقابت مىكردند و زندان براى آنان يك مسئلهء بسيار طبيعى و عادى قلمداد مىشد . زندانى كه فرزندان الحسن در آن بسر مىبردند ، سياهچال عجيبى بود . موسى بن عبداللَّه يكى از نوادگان اين